παράδoση & μέλλον

Ο Έρως και η Αρετή εμφανίζονται στον Βιτσέντζο Κορνάρο με τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα.

Ο Β. Κορνάρος και η ποίησή του εξαγνίζει τη φύση.

Αναγκαιότητα της εποχής ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης με τη φύση.

Ο ήχος των χειμάρρων, των δέντρων, του φαραγγιού, των πουλιών, του ποταμού…

Η γεμάτη μυστήριο μινωική άνεση […]

Ο Μινωικός πολιτισμός μας δίνει πολλές παραστάσεις με ξέρες […]

Οι τοιχογραφίες με τις εκπληκτικές χρωματικές συνθέσεις· αρμονικά σχεδιασμένες μορφές προβάλλουν ένα κόσμο ευαισθησίας, τρυφερότητας, που διακατέχεται από αγάπη προς την κίνηση, έναν κόσμο που ξέρει να χαίρεται τη ζωή, τη φύση απλά και έντονα.

Οι Μινωίτες δημιούργησαν εδώ, όπως άλλωστε και στην Κνωσσό, ένα χώρο με δημόσιο χαρακτήρα.

Ο άνθρωπος ανακαλύπτει το μέτρο καθώς ανοίγεται στην ομορφιά και τελειότητα του κόσμου.

Ο θάνατος κομμάτι της τάξης του κόσμου […] φωτεινές συστοιχίες μετάβασης από το ελάχιστον στο όλον.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν ο ψυχοπομπός[…] βρέθηκαν στον κόσμο της Λήθης, στον Άδη.

 

Εκσυγχρονισμός είναι να δημιουργώ και όχι να νοσταλγώ το παρελθόν μου. Ο διάλογος με τα πίσω είναι μεγάλος, περιπαθής και πολύπαθος.

Το ερώτημα για το φιλμάρισμα της παράδοσης[…] Να βρεθεί ένας τρόπος να αφουγκράζεται κανείς την παράδοση, που δεν παραδίδεται στο παρελθόν αλλά σκέφτεται το μέλλον.

Η παραδοσιακή μουσική έρχεται από αλλού, έξω απ’ το χρόνο μας, γι’ αυτό μας λυτρώνει και μας παρηγορεί.

Μουσική οικολογία […] Ο άνθρωπος δημιουργεί τη μουσική με βάση τη φύση […] Μιλάει μαζί της, με τα δέντρα, τα βουνά, τα ποτάμια, τα πουλιά, με τη μουσική.

Στην Κρήτη έχει τόσο ζωντανό φως, ώστε και σε λαβύρινθο να βρεθείς, υπάρχει ελπίδα ότι κάποτε θα βγεις.

Λευκά Όρη· αιωρείσαι στο άπειρο προς το υπέρτατο αγαθό· κρεμαστά αγρίμια.

Τα Ριζίτικα, η κύρια Δημοτική ποίηση της Κρήτης, επικράτησαν στο νομό Χανίων.

 

Ο τυφλός τραγουδιστής Δημόδοκος τραγούδησε τα κατορθώματα του Τρωικού Πολέμου με τη λύρα του.

Ο Ορφέας αποκοίμησε, με τον απαλό του σκοπό, τον δράκοντα, που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας.

Η λύρα ημέρεψε τον Πλούτωνα, όταν ο Ορφέας κατέβηκε στον Άδη να πάρει τη γυναίκα του Ευρυδίκη.

Με τη λύρα του, ο Ορφέας, νίκησε τις Σειρήνες, που ήθελαν να κάνουν κακό στους Αργοναύτες.

Μάγευε τα αγρίμια και με τον ήχο της χορεύανε χαρούμενα.

Η αρμονία της ακινητοποίησε τις Συμπληγάδες Πέτρες και η Αργώ πέρασε ανάμεσά τους ακίνδυνα.

Το δελφίνι, που μαγεύτηκε από τη φωνή και τη λύρα του Αρίωνα, σώζωντάς τον στη ράχη του απ’ εκεί που τον είχαν ρίξει οι πειρατές.

 

Οι Έλληνες είναι αιώνια παιδιά, δίχως καμιά μνήμη του παρελθόντος. Έλληνες αεί παίδες.

«Για δώστε μου τη λύρα μου, το δόλιο μου δοξάρι, να θυμηθώ τσ’ αγάπης μου, σήμερο τηνε χάνω». (Ακριτικό)

Γιάννης Λάμπρου

Advertisements

λύρα

Αν υπάρχει ένα όργανο συνώνυμο της μουσικής, τότε σίγουρα αυτό είναι η λύρα. Ο μύθος θέλει τη λύρα να κατασκευάζεται από τους θεούς. Ο Ερμής, λέει, έφτιαξε την πρώτη λύρα από καύκαλο χελώνας και τη δώρησε στον αδελφό του, τον Απόλλωνα. Από τότε η λύρα συνδέθηκε με την ποίηση. Το παίξιμό της συνόδευε, από την αρχαιότητα, την απαγγελία στίχων. Μουσικό όργανο για ευωχία και ταυτόχρονα όργανο παιδείας και ιστορικής-πολιτικής συνείδησης, η λύρα έγινε συνονόματη, λοιπόν, από την αυγή του Ελληνισμού, με τη μουσική, την ποίηση, την παιδεία, με τις χαρές και τις λύπες, με την ίδια τη ζωή.